Macera sineması; gizemli haritalar, kadim mezarlar ve zamana karşı yarışan karakterlerle izleyiciyi sürükleyen özel bir türe sahiptir. Mumya, Uncharted, Jungle Cruise, Guy Ritchie'nin Sherlock Holmes'ü ya da Alicia Vikander’lı Tomb Raider gibi yapımlar, seyirciye tam olarak bu keşif tutkusunu, biraz da eğlenceyi vaat eder. Ritchie’nin yönettiği Fountain of Youth'un ilk yarısını izlerken benzer bir heyecan hissettim. Hikayenin kurduğu dinamik atmosfer ve türün sevilen işlerine yapılan göndermeler, uzun zamandır özlediğimiz o klasik macera ruhunun yeniden canlanacağı izlenimini uyandırıyordu.
Ancak bu olumlu duygular, filmin ikinci yarısına geçildikçe yerini kademeli bir şekilde azalan tepmoya bırakıyor. Başlangıçta yakalanan ivme, anlatı ilerledikçe ritmini kaybediyor ve hikaye kendisini tekrar eden şablonlara teslim ediyor. Açılışta vaat edilen gizem hissi çözüldükçe, ilk yarıdaki dinamizm yerini tahmin edilebilir olay örgülerine ve hafif bir sıkıcılık hissine bırakıyor.
Parlak isimler, kıvılcımlı kimyalar
Filmin en güçlü durduğu alan şüphesiz başroller arasındaki etkileşim. John Krasinski ile Natalie Portman’ın canlandırdığı abi-kardeş dinamiği ekranda görmeyi özlediğimiz türden. Karakterlerin ekran kimyası son derece doğal ve başarılı kurgulanmış. Krasinski’nin Luke Purdue karakteri, söylenenlere göre sinema dünyasının Arsen Lüpen'i. Karakterin namı film boyunca sıkça övülse de, senaryo bize bu efsanevi geçmişi doğrulayacak hafızada kalıcı aksiyon sahneleri ya da geçmiş anılar sunmakta yetersiz kalıyor.
Natalie Portman’ın hayat verdiği Charlotte ise kendi akademik alanında aranılan bir uzman olarak öne çıkıyor. Portman’ın performansı ve karakterin çizimi, Marvel evrenindeki Jane Foster rolünü anımsatıyor. Ailesiyle kurduğu sakin hayatın ortasından çekilip bu çılgın maceraya sürüklendiğinde, Krasinski’nin kural tanımaz tavırlarıyla yakaladığı denge filmin izlenebilirliğini ve gerçekçiliğini artıran unsurlar arasında.
Esinlenme ile formül arasındaki ince çizgi
Yönetmen Guy Ritchie, özellikle Sherlock Holmes, The Gentlemen veya Aladdin gibi projelerinde yakaladığı hafif ve ritmik tonu bu yapıma da taşımak istemiş. Ancak Fountain of Youth, türün zengin geçmişinden esinlenmekle kalmayıp, o eserlerin gölgesinde, fazlasıyla güvenli bir limanda kalmayı tercih ediyor. Ritchie’nin aksiyon sekanslarındaki teknik başarısı, ya da filmlerinin genel izlenilebilirlik durumu yadsınamaz; fakat bu durum macera unsurunun ihtiyaç duyduğu o bilinmeyene yolculuk hissini derinleştirmeye yetmiyor. Hatta üzerine "bu film olmasaydı da olurmuş" dedirtiyor.
Ponce de León’un gençlik pınarını arama fikri, kanser hastası bir milyarderin (Domhnall Gleeson) görevi finanse etmesi ve Koruyucular grubundan Esme’nin (Eiza González) takibiyle birleşiyor. Başlangıçta merak uyandıran bu arayış, senaryonun düğümleri hızlıca çözme isteği nedeniyle derinliğini kaybediyor. Olaylar arasındaki geçişler hızlı sağlansa da kahramanların karşılaştığı engeller ne yazık ki gerçek bir risk duygusu yaratamıyor.
Arka plan estetiği ve yan karakterler
Filmin anlatı yapısında, günümüz dijital platform yapımlarının izlerini net bir şekilde görmek mümkün. Seyircinin dikkatini sürekli ekran üzerinde tutmak yerine, arka planda çalışırken de takip edebileceği bir izah açıklığı tercih edilmiş. Diyaloglar ve olaylar o kadar doğrudan sunuluyor ki, macera filmlerinin en büyük çekim gücü olan zekice kurgulanmış bulmacalar ve keşif heyecanı sulandırılmış oluyor.
Yan karakterlerin kullanımı da bu formüler yapıyı destekliyor. Charlotte’ın müzik dehası oğlu Thomas’ın sahneleri, daha efektif kullanılsın isterdim. Ama en azından –eğer ki gelirse– devam filminde daha büyük rol üstleneceğini düşünüyorum. Stanley Tucci’nin kısıtlı ekran süresinde canlandırdığı bilge rehber figürü ise hikayeye yön vermek için kurulmuş elverişli bir kestirme yoldan ibaret kalıyor.
Güvenli bir pazar kaçamağı
Tüm bu eleştirilere rağmen filmin sunduğu seyir zevkini tamamen göz ardı etmek haksızlık olur. Ritchie'nin işleri genellikle birbirini andırdığı için pek övülmez, ama nasıl bir şeytan tüyü varsa projeleri insanı bir o kadar da içine çeker. İçerdiği mizah tonu, ailece izlenebilecek temiz yapısı ve aksamayan temposuyla Fountain of Youth, pazar akşamı koltuğa uzanıp yorulmadan vakit geçirmek isteyenler için son derece uygun bir alternatif. Seyircisini sıkmadan eğlendirmeyi başarıyor ancak bunun ötesine geçme iddiasında bulunmuyor.
Özetle, ekran başından mutsuz ayrılmayacağınız, zararsız ve eli yüzü düzgün bir macera filmi. Sevdiğimiz klasiklerin heyecanını ilk yarısında hafifçe hissettirse de, sunduğu vaatlerin bir kısmını yarı yolda bırakıyor. Fountain of Youth, yüksek beklentilere girmeden, ailece keyifli iki saat geçirmek için tercih edilebilecek, fakat hafızalarda kalıcı bir iz bırakmayacak bir deneyim olarak, gençlik pınarını ararken macera sinemasının en değerli hazinesi olan keşfetme duygusunu geride bırakarak veda ediyor.
Yorumlar